En of het waar is?! - Issue #3 
11-3-2021
Het is de 110e internationale vrouwendag en ik ben helemaal in de war. Het idee dat deze dag al in 1911 in het leven is geroepen. Dat de tijd in 1911 al rijp was. Maar vooral dat het belang van deze dag nog net zo groot is als 110 jaar geleden duizelt me. Noem me naïef maar ik zou zo graag geloven dat het hiernu zoveel verder ontwikkeld is dan het 1911 dat ik ken uit geschiedenisboeken. Dat vrouwen al lang en breed gelijkwaardig gewaardeerd en behandeld zouden worden. Ik weet ook wel beter maar de verontwaardiging is oprecht. Ik lees over misogynie en kan me niet aan de gedachte onttrekken dat misogynie veel vaker een verkapte vorm van gynofobie moet zijn. Inderdaad, angst voor de vrouw. En dat de angst ook maar verpakt wordt in haat omdat mensen niet weten wat ze anders met die angst aan moeten. Stel je toch voor dat je er openlijk over zou praten. Vanuit je gevoel. Met een vrouw. Een koude rilling kruipt in mijn nek terwijl ik het typ.
Een jonge vrouw zei laatst 'dat klinkt voor mij megahot' en mijn eerste reactie was dat ik wilde lachen. Maar de woorden bezonken sneller dan de lach naar buiten kon en ik zag ineens in dat het een prachtige uitdrukking is. Genuanceerd en expressief tegelijk. Modern. Oprecht. Ze lachte er ook nog ontwapenend bij. En juist omdat ze de opmerking plaatste in een gesprek over het bevriezen van de huurprijzen in grote steden waren haar woorden zo gewichtig en raak. Het duurde een dag of twee voordat ik mijn lach kon zien voor de angst die hij vertegenwoordigde. Ik kan wel denken dat ik vrij ben van de onbewuste overblijfselen van een maatschappij die vrouwen systematisch onderdrukt, maar dat maakt het nog niet waar. Het is een pijnlijk maar bruikbaar inzicht.  
Ik zie allerlei politieke figuren op mijn scherm. De staat van het land doet me denken aan de zenuwpijn die ik ooit heb mogen ervaren tijdens een gordelroos infectie. Sweet memories. De pijn komt van binnenuit en ik kan niet precies aanwijzen waar het zich bevindt. Wel ongeveer. Daar in de buurt kan je dan je huid kapot krabben maar echt effectief is het niet. De pijn schuilt onder het oppervlak. De jeuk is van de ene op de andere dag mentaal geworden en verdringt soms zelfs grotendeels het fysieke ongemak. Ik wring me in allerlei bochten om het geheel te aanvaarden tijdens het kriebelen en blijf mezelf eraan herinneren dat ik er op moet vertrouwen dat het systeem zich zal herstellen met het verstrijken van de tijd. Een zelfherstellend vermogen dat tijdelijk schuilgaat achter een prominente zelfvernietigingsdrang. De verkiezingen komen eraan. Wat mij betreft een uitgelezen moment om de zelfvernietiging fase achter ons te laten en te concentreren op het zelfherstellende vermogen. De pijn is lang geleden al mentaal geworden. Aan de oppervlakte kriebelen helpt allang niet meer. En toch zijn bijna alle campagnespotjes, debatten en politieke tweets ook niet meer dan dat. De koers van het land gereduceerd tot oneliners, relletjes en content snacks ter vermaak van het volk. Spotlight op de grootste mond in plaats van de zuiverste bedoelingen. Ze dragen eerder bij aan verlenging van de zelfvernietiging dan aan de ommekeer richting een herstel. Pijnlijk wel. 
Ik breek mijn hoofd over wat mijn stem op 17 maart betekent en hoe zwaar tactiek mee moet wegen in mijn keuze voor een volksvertegenwoordiger. Wie deelt mijn zorgen en kruipt onder de huid op zoek naar de oorzaak van de pijn? Moet het een vrouw zijn die beaamt dat huurprijzen bevriezen megahot is? Ik weet wel wat het niet moet zijn. Wat het al veel te lang is. We hebben onszelf al veel te lang kapot gekriebeld.
Ik kruip naast Helena op de bank en leg mijn hoofd op haar schoot. Ze vraagt waar ik met mijn hoofd zit en ik onderdruk de impuls om een feitelijke flauwe grap te maken. "Vrouwen" zeg ik. "Pfff, vrouwen" zegt ze terwijl ze met haar vingers door mijn haar over mijn hoofd kriebelt. Heerlijk. 

~
Back to Top