En of het waar is?! - Issue #10
19-5-2021
De tijd speelt spelletjes met me. Gisteren was ik nog een opstandige puber, zoals ieder ander uit de kluiten gewassen kind dat zijn jeugd met pijnscheuten ontgroeit. Chaotisch fijne dagen vol bier en hasj, facultatieve hoorcolleges, verplichte literatuur, net voldoende studiepunten en dat dan weer vieren met nog meer bier en hasj. Het staat me - gek genoeg - nog zo helder voor de geest. Ik hoor nog het aanhoudende geluid van het verkeer over de Wibautstraat en de bel van tram 3 onder mijn raam. Ik zie nog het warme Amsterdamse stadslicht op mijn IKEA bed vallen, dat allang verschoond had moeten worden. Ik ruik nog de mix van schone was aan mijn rekje temidden van rook, oud bier en één of ander Knorr wereldgerecht waarmee mijn huisgenoten de sleur van tosti’s en friet wilde doorbreken. Ik ben er zo dichtbij. Eén nachtje slapen in omgekeerde richting en ik zou weer daar wakker worden. Maar als ik vandaag wakker word is Isa opeens drie. We vieren met zijn vieren een bloemenfeest en mijn hart huilt van emoties die me gister nog vreemd waren. Hoe werkt dat? Waar gaat de tijd heen en waarom is vandaag gister opeens tien jaar geleden maar kan morgen gister gewoon weer vandaag zijn? De tijd speelt spelletjes met me en ik ken de regels niet. 
Nu is mijn lopende DNA doorgeefluik opeens drie. Ze stept zingend door de woonkamer, afgewisseld met een lach en een huil en een gelegenheidsconflict met haar zus. Ze praat ronduit, vandaag meer dan andere dagen. Praten doet ze al een tijdje, dus het is niet zozeer dat ze praat maar vooral wat ze zegt dat me regelmatig vol verwondering achterlaat. Aan tafel had ze het terloops over feitenkaas en sindsdien heeft dat woord een bijzonder plekje in mijn hersenen gekregen. Fake news en misinformatie don’t stand a chance tegen feitenkaas, snap je?! Ga maar na, waarheden met de smaak van een in as gerolde zachte Tomme de Chèvre of Compté of whatever floats jouw kaasboot is gewoon onweerstaanbaar toch? Ik kan me niet voorstellen dat iemand nog vrijwillig nepnieuws omarmt of verspreidt als er een smakelijk feitenkaasje binnen handbereik ligt. Het liefst voer ik iedere dag met Isa een gesprek over feitenkaas, om het concept samen verder uit te pluizen. Maar dat hoeft van haar dan ook weer niet. Zo bijzonder lijkt ze het allemaal niet te vinden. Ik moet het doen met dat ene moment aan tafel. 
Van al onze gesprekken vind ik de gesprekken waarin tijd een sleutelrol speelt altijd de leukste. Isa is namelijk nog te jong om te begrijpen hoe tijd werkt en dat maakt ieder gesprek even vermakelijk als onnodig ingewikkeld. Gisteren bestaat namelijk niet in haar wereld. Als ze het over iets in het verleden wil hebben heeft ze het over “soms”, “ooit” of “altijd”. Hoe langer ik erover nadenk hoe meer ik deze benadering van tijd ga waarderen. In alle drie de woorden zit namelijk zowel het verleden als het heden en de toekomst verwerkt. Het gaat nooit alleen om wat geweest is. Er zit altijd een hoopvol randje richting de toekomst aan. Het haalt de weemoedige angel uit ieder verhaal over wat geweest is en plaatst het in het licht van een mogelijk vervolg. Ik kan er niet over uit dat dit is hoe haar wereld werkt. En waar ik eerst dacht dat zij te jong is om te begrijpen hoe tijd werkt, denk ik nu dat ik te oud ben om te begrijpen hoe tijd zou moeten werken. Ik klamp me angstvallig vast aan momenten, mensen en plekken die al achter me liggen, bang om ontkoppeld te raken van mijn verleden en een deel van mezelf achter te laten om nooit meer terug te vinden. Het remt mijn ontwikkeling en drukt op mijn gevoel. Het plaatst alles wat ik doe in een perspectief dat naar achteren toe gericht is en maar met moeite vooruit komt. Het is allemaal behoorlijk onbenullig, zie ik nu. Want het mist dat subtiele maar essentiële hoopvolle randje. Die onbepaalde tijdsaanduiding met de deur op een kier naar de toekomst toe.
Isa vertelt over hoe ze altijd met Amy in de zandbak ging spelen toen ze ooit bij opa en oma was en dat ze soms ook moest huilen als Amy zand op haar gooide en hoe het toch altijd heel leuk was. Ik luister aandachtig en knik begripvol. Als ze haar verhaal heeft gedaan loopt ze zonder sociaal wenselijke aankondiging weg om met de Duplo te spelen. Ik wou dat ik soms zo naar tijd kon kijken als Isa. Gisteren, vandaag, morgen, volgende week, ooit, altijd. Ja, altijd. 
Back to Top