En of het waar is?! - Issue #1 
26-2-2021
Eenmaal onder de douche glijdt de gebroken nacht van mijn schouders. Alle ellende komt samen en verdwijnt door de draaikolk sierlijk het putje in. De stoom is heet genoeg om gedachten te doen verdampen en een diepe ademhaling verdringt het laatste beetje ongemak dat in de uithoeken van mijn lichaam verscholen zat. Het voelt als een mentale reset. Of nee, meer een ‘terug naar het laatste save point’ kinda reset. Zo eentje waar je gelukkig niet helemaal opnieuw hoeft te beginnen maar wel dat laatste stukje opnieuw kan doen. Mentaal dan tenminste. Deze nacht krijg ik nooit meer terug.
Als ik beneden kom is Isa boos. Ze is op de bank gaan zitten en wil met rust gelaten worden en ik ben jaloers. Ik wou dat ik met rust gelaten kon worden op de bank als ik weer eens emoties te verwerken heb. Maar dat voorrecht heb ik voor de komende decennia ingeleverd op het moment dat Isa geboren werd. Ik kan er soms nog steeds niet bij dat zij onze dochter is. Dat die boosheid ergens ook een beetje mijn boosheid is. De jaloezie maakt al snel plaats voor geruststelling, omdat zij onze boosheid zo vredig aan het verwerken is daar op de bank.
We hebben allemaal slecht geslapen vannacht en dat hebben we ook allemaal te verwerken deze ochtend. Niets loopt zoals het zou kunnen lopen en niemand is flexibel genoeg om er ook maar een beetje oké mee te dealen. We weten allemaal dat het Amy’s schuld is. Ze heeft de hele nacht liggen huilen en kreunen maar we weten ook allemaal dat zij er ook niet zo veel aan kan doen, omdat ze ziek is. Dus de verwijten  blijven een beetje hangen in onze collectieve geest. Ergens tussen de keuken en de woonkamer tegen het plafond geplakt. Bijna uit het zicht maar toch onheilspellend dichtbij.
In alle eerlijkheid ligt de schuld van de gebroken nacht ook niet volledig bij Amy. Het was de minister-president en hoe hij me heeft toegesproken die me deden malen en woelen en zweten in bed. Het was allemaal zo bijzonder onsamenhangend en formeel. Hij sprak over meerdere realiteiten waar rekening mee gehouden moest worden en dat het eigenlijk slechter gaat dus een derde golf onvermijdelijk is maar dat er toch versoepelingen komen alleen dan niet voor sekswerkers en nog meer van die arbitraire crisis-beleidsvoering. Want ja, hij weet het natuurlijk ook niet meer. En dat begrijp ik wel. Ik zou voor geen bitcoin met hem willen ruilen. Maar als iemand te allen tijde te volgen moet zijn zou je denken dat het deze meneer is. Mensen zijn al genoeg in de war.  Een virus dat je niet met je eigen ogen kunt zien maar het grootste deel van de wereldbevolking al bijna een jaar gegijzeld houdt is nogal wat to get your head around, als je het mij vraagt. En dan komt daar bovenop deze man in pak met een totaal onnavolgbaar verhaal en dito regelgeving, waarin geen enkele vorm van logica meer te ontdekken valt. Niemand lijkt het meer te snappen en we raken met z’n allen versplinterd door emoties en eigenbelang. Dat knaagt aan mijn gemoedsrust. Het liefst midden in de nacht.
Ik zet muziek aan in een poging de dag toch nog goed te kunnen starten. Benny Sings deint door de woonkamer en dringt via mijn oren de daarachter gelegen slakkenhuizen binnen waar hij mijn haarcellen kietelt, op een uiterst aangename manier. Er ontstaat een feestelijk soort kortsluiting in mijn hoofd. Het zal de overgang van maatschappelijk fysieke onrust naar muzikaal huiselijk comfort wel zijn. Isa staat naast me. Ik heb niet door gehad dat ze tijdens de kortsluiting van de bank af is gekomen. Aan haar gezicht zie ik dat ze de boosheid daar heeft achtergelaten. Ze pakt mijn hand en kijkt met grote ogen hoopvol omhoog. “Zullen we even dansen papa?”. Mijn dag kan niet beter beginnen.
~
Back to Top