~ Sorry international friends: Dutch content only ~ 
Dit is een bijzonder plekje in mijn persoonlijke universum. Ik zou zeggen 'hier vind je mijn woorden op papier' maar dat klinkt zo ouderwets en is ook gelogen. Hier vind je mijn verhalen in pixels. 
En of het waar is?! - Issue #16
24-1-2022
Het is een gekke tijd. Oké, wat een verschrikkelijk cliché om mee te openen. Maar momenteel ook een ongelooflijk subjectieve waarheid. Want in de afgelopen zeven dagen zijn er een heleboel gekke dingen gebeurd. 
Te beginnen met de val van Marco Borsato en Ali B. Die eerste is sinds mijn vroege jeugd vervlochten met talloze gelukkige herinneringen. Van zondagen thuis en opgewonden feestjes in groep acht tot autoritten naar de Franse kust; Marco bezong ons steevast met meeslepende pop en gevoelige ballads. Ik vraag me af op welk punt in zijn teloorgang hij de woorden zal spreken ’t is de waarheid en of hij het dan ook niet kan zingen. Sowieso loont het de moeite om nog een keer door al zijn songteksten te gaan en je te verkneukelen om de onbedoelde dubbelzinnigheid die je er nu in kunt lezen. Tot je je realiseert hoe naargeestig de waarheid is natuurlijk. Die tweede uit de Voice-jury was jarenlang ‘de Knuffelmarrokaan’ van Nederland. Ik heb nooit begrepen wat de waarde van die geuzentitel nou precies was. Het sluimerende racisme en de olijke toon waren altijd een mismatch met de slissende krullenbol die toch vooral heel erg met commerciële zaken bezig was. In de serieuze Nederlandse rap en hiphop-wereld van die tijd was Ali B toch een beetje de Songfestivalclown onder de rappers. Zo eentje waar je extra je best voor moet doen om door alle showelementen heen nog net dat stervende stukje talent te vinden. Ali B leek zijn geuzentitel met trots te dragen - wat ik ook al niet snapte. Maar goed, hij zal de titel zelf ook verkeerd begrepen hebben, blijkt nu. 
John de Mol heeft een viespeuk van een zwager. Dat wist hij al, maar het verbaasde hem toch méér dat vrouwen niet direct aan de bel trekken bij seksueel overschrijdend gedrag dan dat zijn zwager heeft besloten nog een paar keer zijn snikkel rond te appen. Realiseer je even wat dit zegt over Jeroen. Dus terwijl Marco, Ali en Jeroen van het podium storten komt John als enige poedelnaakt in de spotlight te staan en it ain’t pretty. 
Nederland in rep en roer en op zichzelf al voldoende om het over gekke tijden te hebben. Maar het wordt nog gekker. Want ondertussen maakt Poetin zich vrolijk op om Oekraïne - nogmaals - binnen te vallen. Never al dull moment met ons aller Vlad. Ik herinner me nog goed dat hij in 2014 besloot om de Krim te annexeren. Ik weet het nog, omdat ik het woord annexeren moest opzoeken. Ik wist niet dat er nog een ander woord bestond voor binnenvallen en veroveren. De hele wereld in rep en roer. Foei, stoute Vladimir. Maar de Krim valt sindsdien onder Russisch gezag en volgens verschillende bronnen bloeit de Russische revolutie daar rijkelijk. Nu nemen spanningen aan de grens met Oekraïne weer toe uit angst voor verdere annexatie. En helaas weten we dat bluffen met Poetin je doorgaans duur komt te staan. 
Dus we zitten met een landelijk schandaal en een internationale annexatie-crisis. Ik besluit me op de nieuwe wereld te richten. Metaverse in the making en ik zit er klaar voor. Met cryptomunten in mijn digitale vuistje ben ik helemaal van plan een stuk land te kopen in the Sandbox. De countdown loopt terug tot nul en binnen een seconde veranderen alle beschikbare stukken land van geel in paars. Alles verkocht. Binnen een seconde worden zo’n 50 stukken digitaal land verkocht voor een slordige totaalwaarde van 1,2 miljoen euro in een munteenheid die nog nooit iemand in zijn handen heeft gehad. Ik heb nog minuten lang naar mijn computerscherm zitten staren, bevangen door een mix van teleurstelling - dat ik mijn eigen stukje land ben misgelopen - en verwondering - dat ik toch even onderdeel was van deze fantastisch verwarrende realiteit waarin mensen massaal digitale stukjes land aan het opkopen zijn.
Oké, nog eentje dan. Om alle resterende twijfel weg te nemen dat ik ten onrechte ben begonnen met het gekke tijden-cliché. In aanloop naar de aankomende persconferentie komt naar buiten dat de overheid de hele boel weer open wil gooien. Horeca, kunst & cultuur. De hele zooi. En niet eens met die Hollandse voorzichtigheid waar Rutte zo bekend om staat. Nee, gewoon tot 22:00 uur. Ja, met allerlei discutabele regeltjes erbij. Dat wel. Maar eerlijk, wie had dat gedacht?! De samenleving krijgt de kans om - heel voorzichtig en opnieuw - aan een wederopbouw te denken. En weet je wat pas écht gek is? Dat dit gelekte voornemen op precies dezelfde dag naar buiten komt als het nieuws dat Nederland voor het eerst de maximumcapaciteit voor Coronatesten op een dag heeft bereikt. 150.000 testen op één dag. Ik herhaal: op de dag dat het maximale aantal van honderdvijftigduizend officiële stokjes in neuzen geroerd zijn mag Nederland naar bed met hoop aan de horizon dat we heel misschien en heel voorzichtig weer de goede kant op bewegen. Gek? Te gek, als je het mij vraagt.
~
Back to Top